Het was woensdag nagenoeg onmogelijk om het congrescentrum te bereiken. Maar liefst vijf checkpoints met zwaarbewapende ME moest ik passeren. Als je dan eindelijk binnen bent, krijg je nog een soort vliegveldcontrole. Al je spullen en je jas moeten in een bak en gaan door de scanner, zelf moet je door een poortje en vervolgens benen wijd en de armen in de lucht voor een controle met een metaaldetector die meteen begon te piepen omdat ik mijn WNBF-badge vergeten was in het mandje te doen. Onderweg naar het perscentrum wordt je perskaart nog minstens drie keer gecontroleerd. En dan ben je bijna op je plek en wat staat er voor de ingang? Een ijsbeer! Zonder perskaart! Dat kan blijkbaar allemaal zomaar als je een ijsbeer bent. Die komt gewoon aangewandeld bij een checkpoint en dan is ‘t van: “Laat maar door, ‘t is een ijsbeer”.

Ik vermoedde echter al snel dat het geen echte ijsbeer was. Want de ene na de andere hysterische vrouwelijke NGO (“Hello lovely polarbear!”) wilde er mee op de foto. En wat doet de ijsbeer? Hij slaat een poot om hun schouders! Een echte ijsbeer had die vrouwen, tot hun grote verbazing uiteraard, ter plekke met huid en haar verslonden. Want in tegenstelling tot wat ze hier in Kopenhagen allemaal denken, houdt een ijsbeer niet van ijs, maar van vlees. Vers vlees.