Veel zijn het er niet, maar er zijn gelukkig ook goede dieren. Hiermee doelen wij op dieren die zich geheel vrijwillig ten dienste stellen van de mens, zoals koeien, schapen, paarden en varkens. Circusdieren staan het hoogste aangeschreven bij het WNBF. Deze dieren zijn namelijk niet alleen hoffelijk in de omgang, maar hebben ook nog eens als enige een gedegen vakopleiding gevolgd. Een voorbeeld voor al het tuig dat de hele dag hoert en snoert.
Humor in de dierenwereld.
Adobe Flash Player niet geïnstalleerd of ouder dan 9.0.115!
De omgangsvormen in de dierenwereld zijn bedroevend. Zet Animalplanet maar aan en je bent er binnen de minuut getuige van hoe het ene dier het andere op gruwelijke wijze om het leven brengt. Er valt zelden iets te lachen. De aap in dit filmpje laat zien dat je ook anders met elkaar kunt omgaan.
Topdier van de week: de egel
De egel behoort tot de zeldzame dieren die zich volledig hebben aangepast aan de mens en de vooruitgang hebben omarmd. Voor hen die niks van egels weten: het is een uitzonderlijk plat zoogdier, bruin van kleur met een dieprode omranding. Het sympathieke diertje behoort tot de favorieten van het WNBF omdat het niks wil weten van de natuur. Hij kiest onvoorwaardelijk voor een leven op het mooiste materiaal dat door de mens is uitgevonden: asfalt. Volstrekt bewegingsloos, als ware hij in trance, brengt de egel zijn leven door op dit unieke materiaal. Fietsen, motoren, vrachtwagens: niets kan zijn geluk verstoren. Hij wordt als het ware één met het asfalt.
Het officiële WNBF-standpunt ten aanzien van konijnen luidt: konijnen zijn eenvoudig van geest, ongelooflijk hitsig en buitengewoon schadelijk voor de gewassen. Dat ze enig nut zouden kunnen hebben (behalve in de pan), was ons niet bekend. Tot ik onlangs stuitte op een artikel op de website Panzerfaust waaruit blijkt dat het konijn wel degelijk de mens van dienst kan zijn.
Ik citeer Max J. Molovich: “Germaanse huisvrouwtjes gebruikten konijnen bij het afstoffen van hun huis. In feite was dat de voorloper van de Swiffer. Volgens sommigen komt het woord ‘Swiffer’ dan ook van het geluid dat konijntjes met hun neusje maken wanneer je ze in hun poepert op een stok prikt en er het huis mee gaat afstoffen. Wat veel mensen niet weten is dat het konijn bij de Germanen heilig was en dus niet mocht worden gedood als je er je huis mee ging afstoffen. De konijnen waren derhalve levend wanneer ze over de vloer werden geschoven om stof en haren aan te trekken.”
Gisteren heb ik een vogel het leven gered. Fietsend door Keent zag ik hoe twintig meter voor me in de berm een havik vanuit het niets een merel aanviel, ruggelings aan de grond kluisterde en meteen op hem inhakte. Impulsief fietste ik op hem in terwijl ik hem toeschreeuwde: “Hé!, ben jij nou helemaal besodemieterd!”, waarop de havik geschrokken losliet en de merel paniekerig piepend het struikgewas in vluchtte.
Terwijl ik verder fietste gaf ik mezelf een schouderklopje voor mijn kordate optreden. Ik had een brute moord voorkomen en een duidelijk signaal afgegeven naar de dieren. Want het lijkt echt nergens op hoe die met elkaar omgaan. Geen enkel dier dat ’s morgens de ogen opslaat heeft ook maar de minste zekerheid dat het de avond haalt zonder verlies van leven, haven of goed. Ook onderling zijn ze het zelden eens, vliegen elkaar voortdurend in de haren en zelfs de meest basale fatsoensnormen worden genegeerd. Wat wij ‘vogelgezang’ noemen, blijkt in hoofdzaak neer te komen op bedreigingen en ordinaire scheldpartijen. En hoe honden elkaar afblaffen, is te schandelijk voor woorden.
Gisteren ben ik van mijn fiets gestapt om hem eens van dichtbij te aanschouwen: de Belse knol. Hij behoort tot de zeldzame dieren die niet op een of andere manier mijn ergernis oproepen. Van alle verwerpelijke karaktertrekken der dieren is hij verschoond gebleven. Hij kent niet het achterbakse van de hond, de domme parmantigheid van de haan, de venijnige agressie van de bij. Onrust, achterdocht, ambitie, lafheid, moordlust, luiheid, aanstellerij, vraatzucht, angst, wellust, listigheid of hovaardij; al deze laag bij de grondse karaktertrekken waarmee de dieren zo royaal zijn bedeeld, ontbreken bij de Belse knol. Ofwel het Belgische Trekpaard, zoals hij officieel te boek staat. Noem hem trekpaard of knol, het zal hem een biet zijn. Want niets ter wereld brengt hem van zijn stuk. En precies dat is wat ik in hem bewonder.
De egel behoort tot de zeldzame dieren die zich volledig hebben aangepast aan de mens en de vooruitgang hebben omarmd. Voor hen die niks van egels weten: het is een uitzonderlijk plat zoogdier, bruin van kleur met een dieprode omranding. Het sympathieke diertje behoort tot de favorieten van het WNBF omdat het niks wil weten van de natuur. Hij kiest onvoorwaardelijk voor een leven op het mooiste materiaal dat door de mens is uitgevonden: asfalt. Volstrekt bewegingsloos, als ware hij in trance, brengt de egel zijn leven door op dit unieke materiaal. Fietsen, motoren, vrachtwagens: niets kan zijn geluk verstoren. Hij wordt als het ware één met het asfalt.
Het officiële WNBF-standpunt ten aanzien van konijnen luidt: konijnen zijn eenvoudig van geest, ongelooflijk hitsig en buitengewoon schadelijk voor de gewassen. Dat ze enig nut zouden kunnen hebben (behalve in de pan), was ons niet bekend. Tot ik onlangs stuitte op een artikel op de website 
Gisteren heb ik een vogel het leven gered. Fietsend door Keent zag ik hoe twintig meter voor me in de berm een havik vanuit het niets een merel aanviel, ruggelings aan de grond kluisterde en meteen op hem inhakte. Impulsief fietste ik op hem in terwijl ik hem toeschreeuwde: “Hé!, ben jij nou helemaal besodemieterd!”, waarop de havik geschrokken losliet en de merel paniekerig piepend het struikgewas in vluchtte.
Gisteren ben ik van mijn fiets gestapt om hem eens van dichtbij te aanschouwen: de Belse knol. Hij behoort tot de zeldzame dieren die niet op een of andere manier mijn ergernis oproepen. Van alle verwerpelijke karaktertrekken der dieren is hij verschoond gebleven. Hij kent niet het achterbakse van de hond, de domme parmantigheid van de haan, de venijnige agressie van de bij. Onrust, achterdocht, ambitie, lafheid, moordlust, luiheid, aanstellerij, vraatzucht, angst, wellust, listigheid of hovaardij; al deze laag bij de grondse karaktertrekken waarmee de dieren zo royaal zijn bedeeld, ontbreken bij de Belse knol. Ofwel het Belgische Trekpaard, zoals hij officieel te boek staat. Noem hem trekpaard of knol, het zal hem een biet zijn. Want niets ter wereld brengt hem van zijn stuk. En precies dat is wat ik in hem bewonder.