| Belse knol |
|
Het was onstuimig weer en hij stond met zijn machtige achterwerk gedraaid naar de wind. Roerloos. Zijn lange kuif waaide voor zijn ogen. Hij zag me zonder naar me te kijken. Zijn zus stond al even roerloos achter hem. Wat ’n karakter. Hij werkt als er gewerkt moet worden, eet als er gegeten moeten worden en voor de rest staat hij stil voor zich uit te staren. Een monument van sereniteit. Hij kent geen vrees en roept die ook niet op, ondanks de oerkracht die hij uitstraalt. Zou er ooit in de geschiedenis ’n boer kwaad zijn geweest op dit paard? Ik kan het me niet voorstellen. Een plotselinge stortbui zorgde ervoor dat ik me haastig wegspoedde. De paarden verroerden geen vin. “Het regent”, zal hun enige gedachte geweest zijn. Ze zijn het aardse leven ontstegen, zelfs het denken erover. Met de wind en de slagregen in de rug fietste ik huiswaarts. Denkend aan de Belse knol schoot me het gedicht ‘De witte waterlelie’ van Frederik van Eeden te binnen:
|
Gisteren ben ik van mijn fiets gestapt om hem eens van dichtbij te aanschouwen: de Belse knol. Hij behoort tot de zeldzame dieren die niet op een of andere manier mijn ergernis oproepen. Van alle verwerpelijke karaktertrekken der dieren is hij verschoond gebleven. Hij kent niet het achterbakse van de hond, de domme parmantigheid van de haan, de venijnige agressie van de bij. Onrust, achterdocht, ambitie, lafheid, moordlust, luiheid, aanstellerij, vraatzucht, angst, wellust, listigheid of hovaardij; al deze laag bij de grondse karaktertrekken waarmee de dieren zo royaal zijn bedeeld, ontbreken bij de Belse knol. Ofwel het Belgische Trekpaard, zoals hij officieel te boek staat. Noem hem trekpaard of knol, het zal hem een biet zijn. Want niets ter wereld brengt hem van zijn stuk. En precies dat is wat ik in hem bewonder.