Twee miljoen euro heeft het project gekost, zo leert ons de website van de gemeente Grave. Daar staat ook te lezen dat het doel is om de zalm en de forel weer de mogelijkheid te verschaffen om te gaan paaien in de Ardennen. Daar konden ze sinds de kanalisatie van de Maas in de dertiger jaren niet meer komen vanwege de stuwen en sluizen. Weggegooid geld, als je het mij vraagt. Als je die vissen de werking van een sluis al niet krijgt uitgelegd (wachten bij rood licht, naar binnen zwemmen bij groen), kun je er op rekenen dat die vistrap ze helemaal boven de pet gaat.

Eind 2008 werd als laatste de vistrap bij de stuw van Borgharen opgeleverd. Totale kosten van het vistrappenproject: circa 10 miljoen euro. En dat allemaal omdat een stelletje vissen zonodig moet gaan paaien. Ik wist nog niet eens wat het is, paaien. Maar als ze er zo’n roteind voor willen zwemmen kan het haast niet anders of we hebben van doen met de nautische variant op naaien. Leer mij de vissen kennen. En waarom moeten ze voor die smeerlapperij per se naar de Ardennen? Kan dat niet dichterbij? Tachtig jaar lang gaat er geen vis die kant op, en nu willen ze in een keer allemaal. Wie heeft ze op dat onzalige idee gebracht? Want je kunt erop wachten: nu zijn het de Ardennen, maar over een paar jaar zijn ze dat beu en willen ze naar de Eiffel of naar de Alpen. En wij maar betalen.

Ik wil ook wel gaan paaien in de Ardennen of in de Alpen op kosten van de gemeenschap. Maar als ik hierover een balletje opwerp bij de bevoegde instanties, blijkt dat er alleen voor gehandicapten die willen paaien een regeling van toepassing is. Ik moet zelf maar zien hoe ik aan mijn trekken kom. Alsof ik er iets aan kan doen dat ik niet gehandicapt ben. Ondertussen kan ik wel dokken voor die vissen die helemaal niks mankeren. Het is de wereld op zijn kop. En was het nou allemaal uitgevonden voor de kibbeling of de lekkerbek, dan kon ik er nog mee leven. Maar zalm en forel horen tot de ongepaneerde vissoorten. Daar houd ik niet van.