Dat er voortgeplant moet worden, begrijpen wij. Maar enige discretie is hierbij geboden. Dat geldt blijkbaar niet voor de dieren. Gewoon in het openbaar gaan ze zich te buiten aan de meest walgelijke seksuele uitspattingen. Wat die hondjes hier uitvreten, is te liederlijk voor woorden. Een gangbang en plein public! En dat is dan nog tot daar aan toe, maar dat ze nog niet eens het fatsoen op kunnen brengen om netjes op hun beurt te wachten en maar alvast hun voorganger bespringen, slaat werkelijk alles. Schande! Geen wonder dat de jeugd opgroeit voor galg en rad. Gelukkig is er één uitzondering: de olifant. Niet voor niets een circusdier. Die zijn altijd hoffelijk in de omgang en zul je nooit in het openbaar op dergelijke smeerlapperij kunnen betrappen. Een voorbeeld voor de jeugd. Maar de rest van het dierenrijk wil niet deugen. Kijk naar de onderstaande copulatiecompilatie, en huiver....

Als directeur van het Wereld Natuurbestrijdingsfonds probeer ik me verre te houden van politiek. Want het is heel slecht voor je winkel als je het etiket ‘links’ of ‘rechts’ krijgt opgeplakt. Maar dat valt bepaald niet mee. In Nederland is het Groene Denken sterk verbonden met de linkse partijen. Dus kritiek op Groen betekent al snel dat je als rechts wordt gezien. Onlangs trad ik op in Oss, in politiek café Zout van de SP. Daar deed ik verslag van mijn tocht naar Kopenhagen en vertelde ik het verhaal van de elektrische scooters. Hero Brinkman van de PVV was daar ook als gastspreker en die kwam meteen na afloop naar me toe om me uitgebreid te complimenteren. Want de PVV zit op dezelfde lijn als ik als het gaat over CO2 en milieumaatregelen. Gek genoeg blijkt het WNBF-gedachtegoed ook aan te sluiten bij ultralinks!

Als je vanuit Reek de dijk op fietst richting Ravenstein, moet je naar rechts blijven kijken in de richting van Keent. Want daar woont een buizerd. En dat is een ongelooflijke sukkel. Ik zag hem voor het eerst in het voorjaar toen hij op een jonge boom afvloog en aanstalten maakte om te gaan landen. Ik dacht dat hij tijdig in zou zien dat het een vergissing was, want de takken waren veel te dun voor zo’n groot beest.

Maar nee hoor, hij vloog aan op een lange dunne twijg die boven de andere takken uitstak en zette keurig volgens het boekje de landingsprocedure in: poten naar voren, flappen uit en gewicht naar achteren verplaatsen. Terwijl ik dacht: ‘die is niet goed bij z’n hoofd’, zag ik hem met beide klauwen de twijg vastgrijpen. Zoals je kon verwachten, boog die meteen door onder het gewicht. In plaats van los te laten, hield hij krampachtig vast, kwam heel even ondersteboven te hangen en stortte toen slordig fladderend ter aarde. Ik had zoiets nog nooit gezien. En de andere vogels natuurlijk ook niet. Vanaf dat moment is hij de risee onder de vogelpopulatie van Keent en omgeving.

De egel behoort tot de zeldzame dieren die zich volledig hebben aangepast aan de mens en de vooruitgang hebben omarmd. Voor hen die niks van egels weten: het is een uitzonderlijk plat zoogdier, bruin van kleur met een dieprode omranding. Het sympathieke diertje behoort tot de favorieten van het WNBF omdat het niks wil weten van de natuur. Hij kiest onvoorwaardelijk voor een leven op het mooiste materiaal dat door de mens is uitgevonden: asfalt. Volstrekt bewegingsloos, als ware hij in trance, brengt de egel zijn leven door op dit unieke materiaal. Fietsen, motoren, vrachtwagens: niets kan zijn geluk verstoren. Hij wordt als het ware één met het asfalt.

Ja, het is je wat, Pedro de Mosquita. Gaat het je eindelijk een beetje voor de wind als winkelier in Port-au-Prince, je doet voor het eerst in je leven een donatie aan het Wereld Natuurfonds, krijg je dit. Schokkend. Maar zo werkt de natuur. Ze is meedogenloos en ongevoelig voor offers. Keihard terugslaan is de enige optie.

Steun het WNBF.