Verleden week zag ik een documentaire over een geïsoleerd levende groep Eskimo’s in Groenland. Je mag ze trouwens geen Eskimo’s meer noemen maar Inuit. Dat vind ik jammer. Eskimo past veel beter bij zo’n wollig figuur. Als hij zo stijf in het pak zit met zijn armpjes zijwaarts gestrekt en zijn grote muts op dan doet hij me op een of andere manier denken aan de pandabeer. En aan een eskimo natuurlijk. Maar niet aan een Inuit. Dat klinkt ook lang niet zo gezellig terwijl ze daar best wat gezelligheid kunnen gebruiken, want het leven is er bar en boos.

De helft van het jaar is het dag en nacht donker, ’s winters vriest het er 50 graden en als het een beetje meezit in de zomer wordt het maximaal een graad of vijf, zes boven nul. Om aan eten te komen moet de Inuit in de snijdende kou vis gaan vangen. In de winter betekent dit dat hij een gat in het ijs moet kappen en dan maar hopen dat er een zeehond komt kijken wat er aan de hand is. Die wordt dan gespiest en mee naar huis genomen. De iglo dus. Gelukkig hebben de Eskimo’s met deze naam geen probleem. Vervolgens wordt de zeehond gevild. Van de huid maken ze schoeisel en kledij en het vet en het vlees peuzelen ze op. Dat is in het kort het leven van de Inuit. De uitzending ging erover dat dit leven wordt bedreigd. En u voelt al aankomen waardoor: inderdaad, het broeikaseffect. Op emotionele toon vertelde de commentaarstem dat de temperatuur op Groenland de afgelopen tien jaar dramatisch is gestegen waardoor steeds meer ijs aan het wegsmelten is. Een eeuwenoude cultuur dreigt hierdoor verloren te gaan. Arme, arme Inuit. Omdat wij zonodig een luxe leventje moeten leiden met alle CO2 uitstoot die daarbij hoort, kan de Inuit straks geen gaten meer hakken in het ijs en urenlang zitten verroesten van de kou. In de iglo wonen is er ook niet meer bij. En als we de geoloog Salomon Kroonenberg moeten geloven zou het klimaat op Groenland weleens kunnen worden zoals 40.000 jaar geleden. Toen was het er zo warm dat er broodbomen groeiden en druivenstruiken. Dus met een beetje pech zit de Inout straks in zijn boxershort op de veranda van zijn bakstenen huisje te vissen terwijl zijn vrouw brood en druiven aan het plukken is in de achtertuin. Met weemoed zal hij terugdenken aan zijn leven als eskimo. Ja het is me wat, dat broeikaseffect.