Onlangs heeft minister Maria van der Hoeven bij de Amercentrale van Essent in Geertruidenberg de eerste lading koffiebonenschillen gelost voor de opwekking van groene stroom. De koffiebonenschillen zijn een restproduct uit de Braziliaanse koffieteelt en geschikt om kolen of andere fossiele brandstoffen te vervangen voor de productie van elektriciteit in centrales van Essent. Op korte termijn kan met deze innovatie minimaal een CO2-reductie van 90 procent worden behaald ten opzichte van een gemiddelde Nederlandse elektriciteitscentrale. Het mes snijdt bovendien aan meerdere kanten, want de koffieboeren krijgen nu maar liefst 160 dollar per ton betaald voor schillen die ze normaliter laten wegrotten op het land.

Dit verheugende nieuws stond te lezen in een persbericht van het ministerie van economische zaken.

Dankzij het opstoken van koffiebonenschillen uit Brazilië houden we de voeten droog. Ik probeer me voor te stellen wat er allemaal moet gebeuren om die schillen in Geertruidenberg te krijgen. Eerst gaan de koffiebonenschillen in een koffiebonenschillenpers, daarna worden ze geladen op een klein vrachtwagentje die de lading aflevert op een koffiebonenschilleninzamelpunt waar ze worden overgeladen op een grote vrachtwagen. Die rijdt er vervolgens mee naar de kust. Dat is een paar duizend kilometer, want Brazilië is een groot land. Daar worden de koffiebonenschillen overgeladen in een vrachtschip dat er mee naar Rotterdam vaart waar het spul weer wordt overgeladen in een kleiner vrachtschip dat dan uiteindelijk afmeert in Geertruidenberg waar de ‘schone’ koffiebonenschillen uiteindelijk worden verbrand.

De prijs per ton die betaald wordt voor de koffiebonenschillen is ongeveer twee keer zoveel als die van steenkool. Over de transportkosten wordt niets verteld. Wel over de hoeveelheid energie die het oplevert. Met de 3200 ton die nu zijn gearriveerd kunnen alle huishoudens in Geertruidenberg 4 maanden lang van groene stroom worden voorzien. Jaarlijks kan wereldwijd (Vietnam, Indonesië) 400.000 ton koffiebonenschillen worden ingezameld. In weekblad Opinio rekent een wetenschapper ons voor dat hiermee wordt voorzien in 0,1% van de totale energiebehoefte van Nederland.

Ik vind het een wel heel erg kleine druppel op een gloeiende plaat. En bovendien een dure. Want op jaarbasis moet er voor die schillen 16 miljoen euro meer worden betaald dan voor steenkool. Daar staat onze minister van economische zaken dan bij te juichen en roemt het project als een voorbeeld van innovatieve technologie. Mij doet het toch sterk denken aan de schillenboer van heel lang geleden.

En of de zeespiegel hier ook maar éénhonderdste millimeter van daalt, waag ik zeer te betwijfelen. Want ik vraag me af of in die 90% CO2-reductie die dieselende vrachtwagens, bulldozers en schepen zijn meegeteld. Waar in elk geval geen rekening mee wordt gehouden zijn de ambitieuze plannen van de Chinezen. Die gaan in de komende twaalf jaar 2200 steenkolencentrales bouwen. Dus in dezelfde tijd dat die boot met schillen hier naar toe vaart, is er in China alweer een nieuwe centrale in gebruik genomen.

Maken we over een paar jaar de balans op van dit koffiebonenschillenproject, dan voorspel ik u dat de prijs voor een kopje koffie nog sneller zal zijn gestegen dan de zeespiegel. Want het zal niet erg lang duren voordat de eerste Braziliaanse koffieboer erachter komt dat hij de boon veel beter in de schil kan laten zitten. Het bespaart een hoop werk en vertienvoudigt het gewicht. Dus willen we tegen die tijd nog eens genieten van de geur van een vers bakje koffie, dan moeten we op en neer naar Geertruidenberg.