Verleden jaar kocht ik in een sentimentele bui vier dozen kerstverlichting ‘Lichtnet 200 lamps’ om er de balustrade in de hal mee vol te hangen. De onverbiddelijke natuurwetten inzake kerstverlichting kennende, heb ik de week na nieuwjaar de uiterste zorgvuldigheid betracht bij het inpakken. Gisteren haalde ik de doos weer tevoorschijn. Wat er het afgelopen jaar gebeurd is in die doos, ik weet het niet. Meer dan een uur was ik al bezig met de boel te ontwarren en toen had ik pas twee ‘Lichtnet 200 Lamps’ min of meer uit de knoop.

Om de geest even te verzetten, besloot ik om deze dan maar vast op te hangen. Ook dat viel niet mee, want die strengen met lampjes lijken wel magnetisch. Ze zoeken elkaar onmiddellijk op en laten niet meer los zodra ze elkaar gevonden hebben. Maar ik bleef volledig kalm. Dat heb ik te danken aan de Dalai Lama. Rust, evenwicht, bedachtzaamheid, geduld, incasseringsvermogen, liefde; het is slechts een kleine greep uit het onuitputtelijke arsenaal aan begrippen dat de Dalai Lama je aanreikt om in volledige balans te komen met jezelf en je omgeving. Mensen moeten inmiddels van hele goeie huize komen om mij uit mijn evenwicht te brengen. Zelfs de allergrofste beledigingen glijden langs me af als water van een eend. Toen ik echter de stekker van de eerste ‘Lichtnet 200 lamps’ in het stopcontact stak en er van al die 200 lampjes niet één aanging, voelde ik dat ik toch een klein tikkeltje uit balans raakte. Ik merkte het aan het feit dat ik plotseling luid begon te schreeuwen en te vloeken, daarna de hele handel van de balustrade rukte, in de doos flikkerde bij de rest van de rotzooi, uitzinnig van woede op de doos sprong, de hele rimram aan gort trapte en ondertussen de meest grove verwensingen naar het hoofd slingerde van de Dalai Lama, met zijn belachelijke soepjurk en zijn bloemenkrans. Dat hij maar fijn op gaat treden met de Kilima Hawaiïens in plaats van ons een beetje de les gaan staan lezen. De man heeft nooit ook maar ene moer uitgevreten. De godganse dag een beetje lamlendig gebedsrollen laten draaien, stom gaan zitten lachen en ondertussen de Chinezen overal de schuld van geven. En wij maar werken, dag in, dag uit, het hele jaar door. En hij maar de evenwichtige wijsneus uithangen. Je kunt aan alles zien dat die halve gare Zenpiloot van zijn leven geen kerstverlichting heeft opgehangen. Als hij het ooit nog waagt om in Nederland te komen, ga ik er naar toe. Dan laat ik hem eerst een kwartier ouwebetten, stap vervolgens het podium op en smijt een doos ‘Lichtnet 200 lamps’ kerstverlichting op tafel met de opdracht: “uitpakken en ophangen!”. Zal ik u eens wat voorspellen? Een kwartier houdt hij het vol, dan uit hij een kreet die 70 jaar ingehouden woede verraadt en vervolgens slingert hij de verlichting in de hoek, trapt de tafel middendoor en gaat op de vuist met de zaal. Is hij eindelijk mens onder de mensen.

De directeur van het WNBF wenst u allen een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar. Met of zonder verlichting.