Als je als vliegend insect de mens niet meteen overhoop steekt zodra je hem tegenkomt, behoor je al snel tot zijn favorieten. Er worden liedjes en gedichten over je geschreven en honderdduizenden foto’s en schilderijen gemaakt waarop de vlinder een prominente plaats inneemt. De dubieuze kwaliteit van het merendeel van al die werken geeft echter al aan dat er iets niet deugt aan de vlinder. En dat is zijn karakter. Dat heeft namelijk een duistere kant. Ik illustreer het u aan de hand van een televisie-uitzending die ik onlangs zag over Teddy Scholten, winnares van het Songfestival in 1959. Deze inmiddels 85-jarige zangeres, tv-presentatrice en wat al niet meer, kreeg Ivo Niehe op bezoek. Normaal zap ik snel door als ik bij Ivo terechtkom, maar mijn aandacht werd getrokken door een verhaal dat Teddy aan het vertellen was over haar man. Hij was haar grote liefde geweest en veel te jong gestorven.

Met tranen in haar ogen vertelde ze hoe tijdens de begrafenis op het moment dat de voorganger in zijn preek de naam van haar man noemde, een oranje vlinder naar beneden kwam vliegen, boven op de kist landde, daar even bleef zitten en toen weer weg vlinderde. Exact een jaar later was ze op vakantie in Frankrijk op de plek waar ze altijd samen naar toe gingen. Ze stond bij een grote steen in de muur van een kasteel waar haar man heel lang geleden hun beider namen had ingekerfd. En geloof het of niet, maar precies op dat moment kwam een oranje vlinder aangevlogen die heel even op haar hand ging zitten en toen weer verder vloog.

Het was een verhaal dat ik al eens meer gehoord meende te hebben. Vandaar dat ik meteen achter mijn computer kroop. Het aanbod bleek overstelpend. Ik vond direct al een verhaal van een actrice. Een goede vriend van haar was gestorven. Een week later zat ze in haar eentje in de kleedkamer tijdens de pauze. Ze nam nog even haar tekst door en stuitte toen op een zin die haar vriend geschreven had, waardoor ze in tranen uitbarstte. Precies op dat moment kwam er een bruine vlinder op het papier zitten. Toen ze dit voorval de volgende dag tegen de weduwe van haar vriend vertelde, zei die dat haar hetzelfde overkomen was. Bij haar zoon was die avond toen hij aan zijn vader dacht een bruine vlinder geland op zijn voorhoofd. Hierna vielen beide vrouwen elkaar troostend in de armen.

Als directeur van het Wereld Natuurbestrijdingsfonds voel ik met hen mee. Honderden varianten van dit verhaal kom je tegen op internet. En telkens hetzelfde stramien: iemand probeert in alle rust zijn of haar overleden geliefde te herdenken waarna er ogenblikkelijk een vlinder aan komt fladderen om de zaak te verstieren. Zelfs uitwijken naar Frankrijk mag niet baten. Het is schrijnend om te zien welk een verdriet hiermee wordt veroorzaakt. Toeslaan op een moment dat de mens op zijn kwetsbaarst is. Het is respectloos en misselijkmakend gedrag waar overigens niet alleen vlinders patent op hebben. Ook honden, duiven en ander gespuis blijken er een handje van te hebben. Het WNBF gaat hier diepgaand onderzoek naar verrichten en zal op enig moment verslag uitbrengen. Wij zwijgen niet langer!

P.S. Binnenkort opent het WNBF een webwinkel. Onder het label “Opgeruimd staat netjes’ zullen we onder andere De Vlindermepper op de markt gaan brengen.