Walvissen genieten grote sympathie bij het publiek. Het is gissen naar het waarom, want het zijn lompe dieren met heel weinig verstand die de hele dag niets anders doen dan onzegbaar veel leed veroorzaken in de planktongemeenschap. Daar hoor je nooit iemand over. Alle dieren hebben rechten, behalve plankton. En over de bijvangsten wordt ook angstvallig gezwegen, terwijl er nogal wat nietsvermoedende vissen naar binnen zwemmen in die ongelooflijk grote walvisbekken. Maar alles wat dit onbenullige bakbeest uithaalt wordt systematisch met de mantel der liefde bedekt.

Wat men maar niet wil zien, is dat dit dier al lang geleden uitgestorven had moeten zijn. Dit jaar is uitgeroepen tot het Darwin-jaar. Zijn evolutietheorie is tot grote schrik van de christelijke geloofsgemeenschappen door Andries Knevel zelve goedgekeurd. Dus Darwin heeft gelijk, God zat ernaast. Prima. Maar wat ik dan niet begrijp is dat dezelfde mensen die Darwin’s theorie prijzen, gelijktijdig de walvis voor uitsterven willen behoeden. Het is overduidelijk dat de traagheid van het dier hem lelijk aan het opbreken is. En met traagheid doel ik niet op de snelheid die hij kan maken in het water, maar op het tempo van zijn evolutionaire ontwikkeling. Volgens Darwin is het leven ontstaan in het water en hebben organismen in de loop van miljoenen jaren zich ontwikkeld van waterdieren tot landdieren. Zo ook de walvis. Vroeger was het een gewone vis maar hij heeft zich ontwikkeld richting landdier want hij kan niet meer onbeperkt onder water blijven. Hij moet naar boven om zuurstof uit de lucht te halen. Zijn probleem is echter dat hij over dit eerste stadium een paar miljoen jaar te lang heeft gedaan. Ondertussen is hij wel door blijven groeien. Een doorsnee walvis weegt al gauw vijftig ton. Dan ben je simpelweg te zwaar voor het volgende stadium. Maar dat blijkt bij onze walvissen niet goed door te dringen. Met grote groepen tegelijk zwemmen ze naar de kust en proberen het strand op te klauteren. Kansloze missie. Ze zijn veel en veel te laat. En dan heb je van die Groene Khmer-biologen die aan komen zetten met het excuus dat ‘On the origin of species’ pas in 1859 verscheen en dat de walvissen het dus niet eerder konden weten. Onzin. Het zijn sukkels. Ze hebben het verprutst en er is geen weg meer terug. Er zit nog maar één ding op: uitsterven. En dan kun je wel de onbaatzuchtige held uit willen hangen en die dieren elke keer opnieuw aan hun staart terugtrekken in het water. Maar dan speel je voor God en wordt het tijd voor een openbare bekentenis op tv dat je niet langer gelooft in Darwin.