Als je vanuit Reek de dijk op fietst richting Ravenstein, moet je naar rechts blijven kijken in de richting van Keent. Want daar woont een buizerd. En dat is een ongelooflijke sukkel. Ik zag hem voor het eerst in het voorjaar toen hij op een jonge boom afvloog en aanstalten maakte om te gaan landen. Ik dacht dat hij tijdig in zou zien dat het een vergissing was, want de takken waren veel te dun voor zo’n groot beest.

Maar nee hoor, hij vloog aan op een lange dunne twijg die boven de andere takken uitstak en zette keurig volgens het boekje de landingsprocedure in: poten naar voren, flappen uit en gewicht naar achteren verplaatsen. Terwijl ik dacht: ‘die is niet goed bij z’n hoofd’, zag ik hem met beide klauwen de twijg vastgrijpen. Zoals je kon verwachten, boog die meteen door onder het gewicht. In plaats van los te laten, hield hij krampachtig vast, kwam heel even ondersteboven te hangen en stortte toen slordig fladderend ter aarde. Ik had zoiets nog nooit gezien. En de andere vogels natuurlijk ook niet. Vanaf dat moment is hij de risee onder de vogelpopulatie van Keent en omgeving.

Terwijl ze hem uitlachen, jagen ze hem van hot naar her. De ene keer zag ik hem voorbij komen terwijl hij belaagd werd door een valk die hem richting Ravenstein joeg, de andere keer zag ik hem, achtervolgd door twee kraaien, angstig achterom kijkend richting Grave vluchten. Gisteren zat hij op een weipaal langs de oude Maas bij Overlangel. Dat is eigenlijk het enige dat hij helemaal onder knie heeft: zitten op een weipaal en roofvogelachtig rondkijken met spiedende blik. Terwijl hij daar geconcentreerd mee bezig was, zag ik dat hij plotseling de veren rond zijn achterste uitspreidde, even voorover helde en dan weer recht ging zitten. Dit tafereel herhaalde zich telkens en voorzichtig kneep ik in de remmen. Het leek er sterk op dat hij problemen had met de stoelgang. Ik stond net stil toen hij met een laatste krachtsinspanning voorover boog, een enorme witte fluim achterwaarts spoog en van de weipaal kukelde. Net op tijd echter spreidde hij zijn vleugels om na twee, drie keer hippen over de grond het luchtruim te kiezen.

Een paar eenden die het ook zagen gebeuren, snaterden van het lachen. Links en rechts stegen kraaien en valken op voor hun dagelijkse portie loltrappen. Arme buizerd. En hij staat er helemaal alleen voor. Want de milieubeweging heeft alleen maar aandacht voor dierenleed dat door de mens wordt veroorzaakt. Van slachtoffers van pestgedrag door dieren uit eigen kring, willen ze niets weten. Ik trek me hun lot wel aan. Toen ik vanmorgen langs de Hans en Grietjeweg in Keent een groep eenden zag zitten, ben ik dan ook van mijn fiets gestapt en heb de grootste raddraaiers bestraffend toegesproken. Ze beloofden beterschap. Dat viel me reuze mee moet ik zeggen. Maar de weg is nog lang. Want toen ik een eindje verderop in debat ging met een stel kraaien, werd ik weggehoond. Dat is dan toch weer minder prettig. De volgende keer neem ik mijn buks mee, en dan doen we het gesprek nog eens over.