Het was een vast ritueel van Napoleon: de avond vóór een grote veldslag at hij altijd coq au vin. Maar níet op de avond voor de slag bij Waterloo. Tot verbazing van de gehele kookstaf eiste hij Boeuf Bourguignon. Omdat ze geen rundvlees op voorraad hadden, werden er ijlings mensen op uit gestuurd om in de omliggende dorpen een stuk vlees te bemachtigen. En waar kwamen ze mee terug? Bedorven vlees! Maar dat proef je niet als het in wijn wordt gesmoord. De gevolgen waren rampzalig: accute diarree. Op een cruciaal moment tijdens de slag, toen de Fransen op het punt stonden om te winnen, kreeg Napoleon een hevige koliekaanval. Er is een schilderij gemaakt van dat moment waarop je hem ziet staan met één hand op zijn buik, een bezweet voorhoofd en een verkrampt gezicht. Alarmfase 1, dat zie je zo.

Het plan was om de geallieerden met de cavalerie te bestormen, gevolgd door infanterie en ondersteund door zware artillerie. Vierduizend ruiters stonden klaar om aan te vallen, maar omdat het de hele dag al geregend had, was de kleigrond drassig waardoor de zware kanonnen nog niet ter plekke waren. Het duurde en het duurde en terwijl de paarden van ongeduld stonden te trappelen, liep bij Napoleon de interne druk steeds verder op. Toen hij in het strijdrumoer generaal Ney hoorde roepen: “de kanonnen zijn er!” hield hij het niet langer, gaf meteen het bevel aan de cavalerie om aan te vallen en rende als een haas naar de Dixie. Dit tot verbijstering van generaal Ney wiens mededeling blijkbaar niet volledig was overgekomen. Want hij had geroepen: “De kanonnen zijn er nog lang niet!” Maar de cavalerie was vertrokken en zonder ondersteuning van de artillerie gingen de vierduizend cavaleristen hun ondergang tegemoet. Generaal Ney die de slachtpartij onder zijn ogen zag gebeuren deed toen de historisch geworden uitspraak: “Merde!” In goed Nederlands “Stront!” Het werd het keerpunt in de strijd. De afloop is bekend. Hadden de Fransen gewonnen dan zou Europa er vandaag heel anders hebben uitgezien. En dit is de grote tragiek: Napoleon vond zijn Waterloo niet door het slechte weer, niet door een gebrek aan tactisch inzicht of door een slecht bewapend of ongeoefend leger. Er stonden immmense belangen op het spel. De levens van tienduizenden soldaten en het lot van miljoenen gezinnen in Europa waren afhankelijk van de strijd tussen Napoleon en de Plesiomonas shigelloides. De laatste won. Gevolg voor ons: geen Coq au vin of Boeuf Bourguignon, maar voor eeuwig veroordeeld tot zuurkool met worst.